Mei 2012

 

[Up]

Voor
commentaar etc.:

 


Op weg naar de eeuwige stad (Rome): de 2e Etappe

Een verslag van de fietstocht der Diakonadas: 10 – 13 mei 2012.

Door een nog onbekende en mysterieuze motivatie gedreven, hadden de Diakonadas (afdeling recreatief bewegen)
al een jaar geleden besloten hun tocht naar de heilige stad voort te zetten.

Ruim een half jaar geleden werd er contact gelegd met een belangrijke vertegenwoordiger van de Deutsche Bundesbahn,
zijnde Herr Kopmann, we mogen zelfs spreken van onze Herr Kopmann.
Deze begenadigde adviseur kon ons een korting van 60 % op ons treintraject voorstellen, hetgeen wij in nederigheid aanvaardden.

Na een onrustige nacht van 9 op 10 mei startte de eerste fietser naar het verzamelpunt: Het Landhuis.
Om 08:00 uur waren we op de Lutter/Lossernaren na compleet. Precies op tijd vertrokken  we en haalden om 08:15 het groepje buitenlui op.
Vanwege de “te laat” angst van Henk, het zgn. fobie latius angius, reden we in een straf tempo naar Bentheim.

Daar waren we natuurlijk een half uur te vroeg.

We hadden even de tijd om kennis te maken met Hans Tunderman, een aspirant lid van de Diakonadas.
Helaas is hij het volleyballen niet machtig. Zijn sportieve aspiraties houden op bij het kijken naar Studio Sport.

Tijdens de reis bleek hij niet uit de toon te vallen en zich eenvoudig aan te kunnen passen aan de wonderbaarlijke gesprekken en gewoontes die er binnen deze exclusieve groep heersen.        

Herr Kotman wachtte ons op en verwees ons met een glimlach naar de juiste Gleis. Onderweg bleken de heerlijke appeltaart van Joop’s overheerlijke vrouw en het Diakonadaatje van Gerard de hoogtepunten.
Een sterk begin ! Henk raakte nog even in de problemen omdat hij het fietstreinkaartje niet kon vinden.
Het bleek op de fiets van Joop geplakt te zitten.

De blonde conductrice keek glimlachend toe terwijl Henk zich een ongeluk zocht en peentjes zweette.

Tijdens onze reis naar Bonn was de sfeer geweldig en vooral kameraadschappelijk.
Er werden diverse persoonlijke geheimen in vertrouwen onthuld.
Berhard vertelde bijv. dat hij zijn zoon met het opknappen van zijn kamer niet hoefde te helpen.
Reden: zijn zoon wilde het netjes hebben.

Foto van een vorig project na 1 week in gebruik:

Er werd ook over gedacht om een gemeenschappelijk moederdaggeschenk in te kopen.
Een lid stelde voor om daartoe een gereedschapswinkel te bezoeken.

De treinreis eindigde in Bonn en wel om 14:00 uur.
De fietsen werden besprongen en o.l.v. onze navigatoren vonden we de weg langs de Rijn. Daar werd stevig doorgefietst.
Om 18:00 uur kwamen we aan bij ons pension in Bad Hönningen. Na het douchen liepen we naar het dorpje en aten een hapje (Joop een hap).


Om 23:00 uur begaven we ons te ruste en probeerden te slapen. Ondergetekende kreeg daartoe geen enkele kans.
Reden: het oorverdovende gesnurk van Peter Schasfoort. Het was helaas op de gehele bovenverdieping te horen.
Des morgens bleek dat hij als enige uitgerust was.

Om 9:15 uur, na een heerlijk ontbijtje, weer op de fiets. Joop had tijdens dit ontbijt na advies ingewonnen te hebben,
drie eieren en broodjes ingepakt. Later bleek dat deze illegale aanpak hem over het dode punt heen had geholpen.

Tijdens deze tweede dag bleek dat Peter de zaken niet goed voor elkaar had: zijn tas slingerde heen en weer.
Na veel gezoek kon hij bij de Lidl enkele spinnetjes kopen zodat zijn probleem snel was opgelost.
Het hoofdbestuur zal in het kader van de veiligheid zijn fietskeuringen optimaliseren.

Bernard z'n nieuwe fiets bleek tot zijn teleurstelling niet goed afgeleverd: de bandenspanning bleek 2 bar i.p.v. 4 en
er zat een slagje in zijn achterwiel omdat zijn geliefde fietsenmaker de spaken voor aflevering niet goed had aangedraaid.
Verdrietige zaak.

Onderweg dronken we een heerlijke Kaffee mit Kuchen, alleen Bernhard wilde een kannetje, hetgeen grootmoedig werd toegestaan.

Tijdens het fietsen werd het landschap steeds mooier. Hoogtepunten waren het Zevengebergte met o.a. de Drachenfels en de Duitse Driehoek.
We hadden tot 17:00 uur schitterend weer. Op dat tijdstip begon het te onweren en regenen.
We schuilden even en trokken de regenjas aan. Na een paar druppels werd het weer droog en kon het regenspul weer uit.

Onze navigatoren kregen onenigheid. Besloten werd dat we een stuk zouden rijden via het binnenland.
Dit hebben we geweten. In korte tijd en na het beklimmen van drie hellingen stegen we van 73m boven NAP naar 225 m boven NAP.
Het gevolg was dat drie leden de top haalden (Bennie, Gerard en Jaap) en dat de rest lopend en gebroken de top bereikten.


De afdaling was geweldig: heel steil en bijzonder modderig.
Zonder ongelukken arriveerden we bij de Rijn waar we de navigatoren uitbundig en hartelijk bedankten.

Om 18:00 arriveerden we in een hotel. De kamers waren bereikbaar via zes trappen.
We verfristen ons en liepen het dorpje Sankt Goar binnen waar we een restaurantje vonden.


Het eten was niet om naar binnen te krijgen, maar de hoeveelheid maakte volgens Joop heel veel goed.
Ook met de wijn was de eigenaar beslist niet scheutig.

Na het diner liepen we nog even door het dorp, waarbij we een verlichte feestzaal tegen kwamen. We besloten even een kijkje binnen te nemen.
In de zaal bleek dat er korenfestijn plaats vond ter ere van twee plaatselijke koren die resp. hun 125- en 150-jarig bestaan vierden.
Helaas bleken de oprichters bij navraag niet bij dit lustrum aanwezig.

De rode feestwijn vloeide rijkelijk en er werd hartelijk geapplaudisseerd.
Ook onder de meeste Diakonadas was de feestvreugde groot.
Gerard genoot zichtbaar en murmelde regelmatig: da's mooi, da's mooi enz.

Henk wilde elke keer opstaan om mee te zingen. Ook  begon hij midden in een lied regelmatig te klappen. Hij werd tot stilte gemaand.
Vermeldenswaardig is verder dat Bernhard wegens plaatsvervangende schaamte de zaal niet durfde te betreden.

Aan het eind van het concert zongen wij staande nog even het clublied.

De volgende morgen was Gerard te laat aan het ontbijt. Hij kon nog net op tijd voor Joop het laatste broodje weggrissen.

Om half 10 zaten we op de fiets en trapten stevig door. Eerst 20 km zuidelijk, met het pontje over en aan de andere kant verder.


Het bleek hard te waaien en we moesten om de beurt 10 minuten op kop rijden. Iedereen deed in zake dezes zijn heilige plicht.
We pauzeerden in de Konditorei annex Hotel Der Rheinischer Hof.
We genoten van Kaffee mit Kuchen en vroegen aan de eigenaar of hij Herr en Frau Nagel kende.
Dit bleek niet het geval, maar hij bleek wel de heer en mevrouw Spijker te kennen.
We moesten hen de groeten doen en zeggen dat ze ook dit jaar weer hartelijk welkom waren in de Rheinischer Hof.
Ontroerd namen we afscheid.

Ongeveer 10 km voor Koblenz, onze volgende slaapplaats, hadden we op een leuk terrasje nog een spontane ontmoeting.
Onze Heinrich, bezitter van twee langharige teckels, kwam direct in gesprek met een Duits echtpaar dat begeleid werd
door een exemplaar van dezelfde soort.
Diverse hondenproblemen werden besproken, adviezen werden uitgewisseld, oplossingen werden aangedragen.
Kortom een vreugdevolle ontmoeting. Henk klaarde er zichtbaar van op en bleek spoedig weer de oude.

Na een half uur kwamen we bij ons hotel buiten Koblenz aan. De laatste 500m bleek een niet te nemen helling van ongeveer 20 %.
Het hotel was prima. We douchten ons en dronken een biertje op het terras.

Bernhard was te laat, had de verkeerde deur genomen en deze achter zich dicht laten vallen.
Hij bleek op een binnenplaats uit te zijn gekomen en stond achter de muur om hulp te roepen.


We riepen dat hij maar over de muur moesten klimmen, hetgeen na enige moeite lukte.
 

Per taxi spoedden wij ons naar de drukke binnenstad, waar we een goed restaurant opzochten.
Het eten was prima en de sfeer geweldig.
Niet in het minst omdat er op de een groot scherm de wedstrijd Bayern Munchen – Borussia Dortmund werd vertoond.
Na het eten per taxi terug en snurken maar.

Onze bekende snurker hield deze keer Bernard uit zijn slaap.
De sfeer tussen deze twee is voor goed bedorven.

De volgende morgen vroeg op en naar station van Koblenz gefietst.

Na een flinke treinreis met enige hindernissen, arriveerden we om 14:00 uur in Bad Bentheim.



In flinke vaart naar Nederland. Bij de grenssteen dronken we het laatste Diakonadaatje.


Dan naar Keet'n Zwart waar we de traditionele gehaktbal aten.

Ontroerd namen we afscheid en bedankten elkaar uitvoerig voor de gezelligheid, gein en ongein. Wat een reis!

Volgend jaar weer maar dan zal er wel een ballotage commissie moeten worden aangesteld vanwege de grote aanmelding.

Tot slot een gedicht dat Hans Tunderman ons heeft toegestuurd als reactie op
de geweldige tocht:

Beste Diakonada's

 Het "afscheid" na onze Rheinreis was kort, vanwege het feit dat de stal werd geroken, denk ik. 
Maar ik wil hier nog graag iets aan toevoegen. 
Ik wil  jullie namelijk allen bedanken voor de fijne en gezellige tocht. Ik ben mij bewust van het feit dat ik
voor jullie volleyclub een allochtoon ben, al heb ik dat tijdens de trip op geen enkele wijze ervaren.

Een tocht om met een glimlach aan terug te denken.

Een "toepasselijk" gedicht ter herinnering.

Ich weiß nicht, was soll es bedeuten,
Daß ich ein bißchen traurig bin,
Eine Radtour aus vergangenen Zeiten,
Das kommt mir nicht aus dem Sinn.

Ein Zug der Deutschen Bundesbahnen
Donnert ins Vergnügen hinein
Es nähert Bonn in Nordreihn-Westfalen
Wo eine Radtour wartet im Sonnenschein

Die Luft ist kühl und es dunkelt
Und ruhig fließt der Rhein.
Der Gipfel des Berges funkelt
Im Abendsonnenschein.

In die Schnappsbrennerei von Rosink
Leuchtet eine Lampe bis in die Nacht
Hier wirt einen Schluck geboren
Das Feinste vom feinsten wer hatte das gedacht.

Der schöne Bernard liegt neben mir
Ich mach kein Auge zu
Seinem grauen Bart erzeugt ein “Lied”,
Es bringt mir ganz aus der Ruh.

Die Luft ist kühl und es dunkelt
Und ruhig fließt der Rhein.
Der Gipfel des Berges funkelt
Im Abendsonnenschein.

Ein Chef von einem Speiselokal
Ergreift es mit Ach und Weh
Er schaut nicht in seinem Kochtopf
Sondern nur hinein in das Portmonnee.

Die Luft ist heisz und es scheint die Sonne
Und ruhig folgt der Rhein.
Der Gipfel des Berges ist eine Wonne
Im Morgensonnenschein.

 

Uw verslaggever,

Jaap

Fotocollage 1

Fotocollage 2

Routekaartjes en hoogteverschillen

De kaartjes kunnen ook worden bekeken in Google Earth via onderstaande links.
Dit zijn KMZ bestandjes (gezipt). Door deze te openen verschijnt een KML
bestandje.
Je moet wel Google Earth hebben geïnstalleerd en opgestart.
Klik vervolgens op het KML bestandje en de route wordt op de kaart getoond.
De routes betreffen de gefietste delen van de hele tocht.

Dag 1    Oldenzaal - Bad Bentheim
             Bonn - Bad Hönningen

Dag 2   Bad Hönningen - Sankt Goar 

Dag 3   Sankt Goar - Koblenz

Dag 4   Koblenz - Koblenz Centraal station 
             Bad Bentheim - Oldenzaal