Januari 2010

 


Voor
commentaar etc.:

 

 

Op vrijdag 22 januari 2010 hebben de Diakonadas o.l.v. voormalige voorzitter en net
toegetreden lid van de Diakonadas Ginus, een bezoek gebracht aan het buitengewoon interessante
Twents Techniekmuseum Heim in Hengelo.  

Voor het complete reisverslag klik hier of scroll verder naar beneden.

Het verzamelpunt was het station van Oldenzaal, waar we om uiterlijk 13:30 uur aanwezig
moesten zijn. De trein vertrok om 13.34 uur.

Vanaf het station liepen naar het museum, waar we eerst koffie
dronken.

Vervolgens werden we deskundig rondgeleid.


Dit museum heeft als motto: "Een nieuwe toekomst voor het verleden".
Deze uitspraak is uiteraard ook ons op het lijf geschreven.

In Heim is een permanente opstelling te zien van textielmachines, elektrotechniek,
telecommunicatie, radar&detectie, werktuigbouw en procestechniek.


Na afloop gingen we weer richting Oldenzaal, ieder op zijn eigen wijze.

De trein bracht ons weer op het station in Oldenzaal alwaar we in de
stationsrestauratie een hapje gingen eten.



                 

Het was weer erg gezellig en bovenal leerzaam waardoor we
wederom een een geslaagde Diakonadasmiddag kunnen bijtekenen.

Voor alle foto's klik hier.

Het complete reisverslag:

Hallo Diakkers.

Met 11 (!) mensen vertrokken we per trein naar Hengelo. Voor sommigen was dat een wereldreis omdat zij sinds hun jonge jaren niet meer met de trein hadden gereisd.

Dit was al duidelijk te zien bij het vertrek. Niemand wist bijv. hoe de kaartjesautomaat werkte. Er rolden 10 kaartjes á 14 eurootjes uit de automaat terwijl er maar 28 betaald moesten worden. Hoe kon dit ? Lichte paniek brak uit, niemand wist raad. Geen mens te bekennen aan wie we iets konden vragen: geen loket, conducteur, perronchef of een ander NS-vertegenwoordiger te bekennen. En iedereen zich maar afvragen hoe het kan dat de spoorwegen niet “sporen”.

Dit twijfelachtige begin mocht de pret niet drukken. Na wel 10 minuten reizen, kwamen in Hengelo aan. Vandaar liepen we naar het museum. Ginus zorgde voor de entree en de gids stond al in de startblokken om ons in te wijden in de geHeimen van dit techniekmuseum.

Al spoedig bleek dit gezelschap slecht te gidsen. Een enkele kon het tempo niet bijhouden, een volgende toonde geen interesse en liep constant te gapen.

Enkele liepen chaotisch rond omdat zij van al die technische machines niets begrepen. Eén lid wilde zelfs het museum al na een kwartier verlaten omdat hij een prangende dorst had. Dit werd door het hoofdbestuur uiteraard niet toegestaan. Ook werd voor zijn niet te tolereren gedrag excuses gemaakt t.o.v. de gids.

Anderen waren zo enthousiast dat ze bij de apparaten vandaan getrokken moesten worden. Ginus had bijv. last van ontwenningsverschijnselen. Hij dacht dat hij nog op z'n werk was en rukte aan de handels van vele machines. Gerrit de Klein liep als een zombie bij de weefgetouwen. Hij dacht aan vroeger, toen hij als kind en jongeman blootsvoets van de vroege ochtend tot de late avond een karig loon verdiende als jongste bediende in de textiel. Die goeie, ouwe tijd toch.

Toch hadden wij als bestuur het idee dat we de meesten toch een plezier hadden gedaan om dit cultureel monument tot doel te verheffen voor ons uitstapje.

Om ongeveer 16.00 uur bevonden wij ons bij de uitgang, waar ons een kleine surprise wachtte. Ons lid, Gerard Rosink, had bij zijn afscheid 2 jagersflaconnetjes gekregen en deze gevuld met een zelf gemaakt brouwsel. Iedereen kreeg een bekertje geoffreerd en het heerlijke drankje werd gedoopt met de naam Diakonadaatje. De samenstelling is natuurlijk geheim, maar onder bepaalde voorwaarden te verkrijgen bij voornoemd persoon. Er was een volmaakte harmonie onder de leden, toen werd besloten dat dit drankje als traditie uitgereikt zal worden onder de leden tijdens de volgende uitstapjes. Hulde aan de alchimist en verstrekker.

Vanaf het Heim liepen we naar het nieuwe gebouw van het ROC. Het gebouw was een grote fabriekshal van de firma  Stork, is voor een gedeelte aangepast en nu dus school. Leuk, hoe men oud met nieuw verbindt.

Na dit bezoekje, renden wij naar café “de Buurman”, al waar een heerlijke consumptie genuttigd werd.

Vandaar in gezwinde pas naar het station, waar we na enkele minuten wachten de trein instapten, die ons naar het geliefde Oldenzaal bracht. Onderweg namen we nog even onze medicijnen in en waren om half 6 ter plaatse, dit na een aangename treinreis.

In de stationsrestauratie stonden onze tafels al gereed. Dodelijk vermoeid, na zoveel inspanning en commotie van het geheel, zakten wij op onze zetels neer en verorberden een heerlijke maaltijd voor weinig geld. Dit kunnen we iedereen van harte aanbevelen.

Na een bijzonder aangename dag, togen we vermoeid doch voldaan naar huis.

Jaap

Jullie merken dat de Diakonadas nog springlevend zijn en doorgaan
met allerlei activiteiten.
Nog ideeën voor uitstapjes, meldt het dan aan het Diakonadasforum:
Henk, Gerard of Jaap.

Namens de Diakonadas

Jaap Overduin
overduin16@versatel.nl